Kara Osman

Anlı şanlı kabadayı Kara Osman’ın karnında Recep’in sıktığı 5 kurşun var. Hastanenin ameliyathanesine almışlar ama iğneden korkuyor.

Doktor; “Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?”

Osman ; “Fena değil. Yalnız iğne yerleri acıyor.”

Doktor; “Ne biçim adamsın sen be? Bıçakların, tabancaların arasından kurtulmuşsun iğneden korkuyorsun.”

İlk üç iğneye dayanmıştı, dördüncüyü görünce anesteziye gerek kalmadan bayılır!

Jenerikte ‘Le Casse’deki (1971) (Ennio Morricone) ‘Rodeo’.

1986’da ‘Kabadayı’ adıyla (yönetmen yine Yücel Uçanoğlu) tekrar çevrilecek olan film, Kara Osman’ın Acil Servis’e getirilmesiyle başlıyor. O kargaşada, hastabakıcılar yanlışlıkla arkadaşı Yusuf’u sedyeye alıyorlar! Kahramanımız ‘ayıp olmasın’ diye ses etmez!

Bu sırada rakip kabadayılar, olayı kutlamak için toplanmışlar. Sinan “Artık İstanbul yalnız ikimizin olacak” diyor.

Recep’in anlattıklarıyla geçmişe gidiyoruz. Çocukluk arkadaşıymışlar. “Koca bir ömür beraber yaşadık. Yetimdi Osman. Babası bir liman kazasında ölmüştü (ikinci çevrimde ‘bir gece balığa gitmiş bir daha da dönmemiş’).” Çocukken de şahsiyet sahibiymiş. “Evin erkeği sayıyordu kendini. Kahveci Ali Rıza her geçişte laf atardı anasına. Buna içerlediğini bilirdik.

Bir gün Ali Rıza’nın kahvesine gitmiş, üç sandalyeye birden kurulmuş. Ali Rıza ‘anan nasıl evlat’ demiş. Bu laf üzerine cebinde sakladığı ekmek bıçağını çekip saldırmış Ali Rıza’ya. Kahvenin önüne cansız devirmiş. “5 yıl sübyan koğuşunda hapis yattı. Hapisteyken anası ölmüş, bacısını bir yere evlatlık vermişlerdi.”

Sonrasında kahramanımız mahallenin kralı. Kumarhaneleri basar, barları dağıtır. Sevilen bir adamdan çok çekinilen bir adam olmak amacında. “Bunun için arkadaşları yavaş yavaş çekildi etrafından. Yalnız kaldı.”

Şarkıcı Zerrin sevgilisi, Yusuf iyi dostu ama Osman’ın aklı kız kardeşi Cemile’de. Dört yaşındayken Şevket Bey evlat edinmiş. Kahramanımız 15 yıldır her ay ‘yüklü bir para yardımı yapıyor’. Genç kızlığını, gelinliğini hep uzaktan görmüş. Bir kabadayının kardeşi olduğunu bilmesini istemiyordu.

Kaderin cilvesi midir nedir, Cemile, kanunsuzların ‘amansız takipçisi’ Komiser Enver’le evli.

Artık yolun sonuna geldiğini anlamış Osman. Kaçar hastaneden. Zerrin’e “Bu yara beni bitirecek. Kimsenin bilmediği bir yerde ölmeliyim” demişti.

Bu kadarcık bir istek bile peşinde Sinan, Recep ve Polis varken öylesine zor ki!

Filmin sonu, başlangıcı gibi kanlı ama defalarca seyredilebiliyor. Keşke ölmeyip devamı çekilseydi.

Köseköy’de, yaralarını ‘çuvaldızla diken Baytar’ Ayşe’nin, babası Aziz’in sade yaşamları çok güzel.

Sinan ve (ikinci çevrimde olmayan) kiralık katili canlandıran Nihat Ziyalan.

“Bir adam var temizlenecek.”

“Kim O? Adamına göre fiyat ve şekil değişir çünkü.”

“Osman.”

“Bu Osman, Kara Osman mı?”

“O.”

“Olmaz.”

“Neden?”

“Biz O’nunla Trabzon Hapishanesi’nde 3 yıl beraber yattık. Helal delikanlıdır. Yazık olur.”

“20 bin… 50… 100 bin.”

“İstersen bir milyon de. Delikanlı adam, delikanlının kıymetini bilir. Ben yokum bu işte.”

‘İnsan, dostlarıyla vardır’ın filmdeki ödülü arkasından atılan bıçak!

(Yazan: Murat Çelenligil)