Yalnızlar İçin

Mantovani’nin ‘Film Encores Vol. 1’ albümündeki (1957) ‘My Foolish Heart’ (1949) (Victor Young / Ned Washington).

Oğlu Kenan’la yaşadıkları gecekondudan kovulmuş, amansız bir hastalığın pençesindeki karısı hastanede. Bestekâr Asım içmeyip ne yapsın! “Yarın annene gideceğiz. Sorarsa Köşk’te kaldığımızı söyle. ‘Hepsinin selamı var’ dersin. Barda çalıştığımı öğrenirse üzülür. Bu kötü günler geçecek. Seni mektebe vereceğim. Annen iyileşecek. Daha iyi bir iş bulacağım. Annen için bir besteye başladım. İnşallah önce onu bitiririm. Adı ‘Yalnızlar İçin’. Yalnızlığın bütün kederini döktüm bu besteye.”

Tanıtım yazısındaki dingin ‘Segâh Makamında Kanun ve Ut Taksimi’nden sonra heyecan verici ‘The Grand Canyon Suite; III. On the Trail’ (1931) (Ferde Grofé).

Hayatta kimseye boyun eğmemiş Bestekâr Asım zor durumda. Eşinin hastalığı ve oğlunun peltekliği yetmezmiş gibi bir de parasızlık. Milyoner Selahattin Bey’in arsasındaki gecekonduya sığınmışlar. Karşılığında şımarık kızı Oya’ya piyano dersi veriyor.

Bu zorlukların içinde bile mutluluk, kendine bir yer bulmuş; Bahçıvan Salih ve kızı Nalân’ın dostluğu.

Sıkıntıların biteceğini umuyorlardı ama durum daha kötüleşir.

Selahattin Bey, yeni mağazanın açılışını kutlarken bestekârımızdan ‘misafirleri eğlendirmesini’ ister. Bizimkinin canı zaten burnunda. İlerisini çok fazla düşünmeden esip gürler. İçki sofrasında sazendelik yapamazmış. Hakarete uğradığını düşünen milyoner O’nu kovar. Kulübeyi yıktırdığı gibi daha önceden ‘hediye olarak verdiği’ piyanoyu da geri alıyor.

At arabasıyla götürülen kırık dökük birkaç eşya ve birbirine el sallayan iki çocuk.

“Bunlar, Kenan’ın en tatlı yılları olmalıydı” ama geçen her gün öncekini aratıyor.

‘O Sole Mio’ (1898) (Eduardo di Capua / Giovanni Capurro). Annesinin öldüğünü öğrendiği gece. Burnundan kıl aldırmayan babası bu kez de “İçimden gelmiyor, çalışamayacağım” diyerek Çin Pavyon’daki işi bırakır! ‘Çocuğu yatılı mektebe verip’ İstanbul’dan gidecekmiş.

‘Do Not Forsake Me, Oh My Darlin’ (1952) (Dimitri Tiomkin / Ned Washington). Kız Kulesi’ni gören Salacak. “Orda senin gibi yüzlerce çocuk var. Çalışacak, oynayacaksın. Dilin de düzelecek. Şarkı bile söyleyeceksin. Belki bir gün bestemi tamamlarsın. Sana sık sık yazarım, sen de cevap verirsin.”

Sağır ve Dilsiz Okulu’nda geçen 15 senenin ardından Kenan ve Ali mezun olmuş. İkisinin de konuşması artık ‘su gibi’ ama arkadaşı, kafası bozulunca ‘teklemeye başlıyor’.

Aşiyan’daki (annesinin mi babasının mı olduğu belli olmayan) mezar ziyaretinden sonra ver elini Yenikapı.

Ali’nin babadan kalma evine yerleşirler. Sahilde döküntü bir taka! ‘Adeta bir sayfiye evi, şehir içinde kamp hayatı’. Arkadaşı, Mehmet Reis’in yanında balıkçılık yapacakmış. Kenan ise babasının yolundan gidip yarım kalan besteyi, ‘kederli insanlar, birbirlerinden ayrı düşmüş kişiler için tamamlayacak’.

Yüksekkaldırım’da Behzat Duruses’e ait Müzik Evi. Gitar almak için parasının yetmediği bu dükkânda Nalân’la karşılaşıyor. ‘Kasiyer’ genç kız soruna bir çözüm getirir; Gitarı akşam alıp sabah geri getirecek. Nalân’ın, sonraki günlerde gitarı başkası almasın diye yırtındığı müşterilerden biri filmin yönetmen yardımcısı Kemal İnci.

Babası Salih, kahramanımıza iş bulur. Bomonti’de, Hristaki’nin Meyhanesi (ama kapıda Deniz Park Gazinosu yazıyor). Gecede 20 lira.

Delikanlıdan ilk dinlediğimiz şarkı ‘Zinguala’ (Stelios Kazantzidis). O gece gürültü eden gençlerden birinin Oya olduğunu sonra anlayacağız.

Gitar için gidiş gelişler sırasında çocukluk aşkı alevlenir. Galata Kulesi’nin orda el ele dolaşıyorlar. “Cenevizliler zamanında halktan bir kız Prens’i sevmiş. Aşklarının sonu gelmeyince de kız kendini bu kuleden atmış. Prens ne olmuş bilinmiyor ama Kule o günden sonra mesut olmayacak âşıkları içeri almıyor… Bir aksilik çıkıyor, bir şey oluyor.” Onların girebilmesi için filmin sonunu beklemememiz gerekecektir.

Nalân, Dolmabahçe yakınlarında “Bir gül kokusunu seviyorum, bir de deniz kokusunu” diyerek bizi oralara götürüyor.

Ali ve Aysel evlenmek üzere. Babacan Behzat Bey, gitar konusunu anlayışla karşıladığı gibi (zaten biliyormuş) Kenan’a daha iyi bir yerde iş bulur. Artık Maksim’de sahneye çıkacak.

Yunanca’dan Türk Sanat Müziği’ndeki Hüzzam Makamı’na geçmiş. ‘Ömrüm Seni Sevmekle Nihayet Bulacaktır’ (Yesâri Asım Arsoy / Fitnat Sağlık).

Kenan, ‘hayırlı bir iş için’ Salih Baba ile konuşma vaktinin geldiğini düşünüyordu. Yıllar sonra karşılaştığı Oya’nın ilgisi ve Galata Kulesi yakınlarındaki bir trafik kazası ayrılığa neden olur. Sakat kalan Nalan kayıplara karışır.

Bir buçuk sene sonra. ‘Kenan Mete’ plakları kapışılan bir sanatçı. Ama mutsuz. Sevdiğini unutamamış. Baba yadigârı beste hâlâ yarım! Behzat Bey, dayanamayıp Nalân ile ilgili gerçeği söylüyor.

Evlenirler. “Yürüyeceksin, yemin ederim yürüyeceksin. Çocuğumuz senden evvel yürürse utancımdan ölürüm.”

Doktorların önerisi ‘bol güneş, deniz, kum’.

Karısını kucağında sahile götürürdüğü ve yürütmeye çalıştığı sahnelerde ‘Over The Rainbow’ (1939) (Harold Arlen / Edgar Yipsel Harburg) ve ‘Unchained Melody’ (1955) (Alex North / Hy Zaret) var.

Bu arada babasının bestesini de bitirir; “Sen olmasaydın eğer aşka inanmazdım//Seni sevmeseydim ah bu türlü yanmazdım.”

Ameliyat başarılı olur. Konser salonunda ‘Love is a Many Splendored Thing’ (1955) (Sammy Fain / Paul Francis Webster) duyulurken kocasının kollarına atılıyordu Nalan.

Artık tamamlanan şarkı ile aşklarını Galata Kulesi’nden bütün İstanbul’a haykırabilirler.

‘Manhá de Carnaval’ (1959) (Luiz Bonfá / Antonio Maria) ile başlayan ve ‘Summertime in Venice’ (1955) (Alesandro Icini). Dansla biten konuşma.

Müzik Evi’ndeki aşkın tanıkları; Trompet, trombon, keman, akordeon, banço, gitar ve 45’lik-33’lük onlarca plak.

Kenan; “Üç gündür (şarkı) söylerken bir şeyi deniyorum. Daha çok alkış alıyorum. Gözlerimin önüne seni getiriyorum.”

Nalân; “…Söylediklerini bu dükkânda duymayan kalmadı biliyor musun?”

Kenan; “Duysunlar istiyorum. Duyuyor musunuz beni? Hepinizin haberi olsun. Bu kızı seviyorum.”

Nalân; “Sana inanırlarsa bağırırlar. ‘Bu kız da seni seviyor. Bize kaç defa anlattı’ derler.”

(Yazan: Murat Çelenligil)