Vur Emri

Mantovani’nin ‘Film Encores’ uzunçalarındaki (1957) ‘Summertime in Venice’ (1955) (Alesandro Icini).

‘Daimi buluşma yerleri’ olan göl kenarında iki sevgili.

Gül; “Kurbağaya bak Ali. ‘Kurbağalardan biri ölürse eşi de ölürmüş’ derler… Tıpkı Leyla ile Mecnun gibi.”

Ali; “Ben de kurbağalar gibiyim Gül. Bir kere seven insanlardanım… Ama içimde bir his var. Nasılsa ayrılacağız… Sen, peşinde sürüyle züppenin pervane olduğu bir zengin kızısın. Bense şoförün biri. İkimiz de aşktan kavrulsak gitsek (bile) senin o burnu Kaf Dağı’nda dolaşan çevren yok mu eninde sonunda bir kulpunu bulup ayırırlar bizi.”

‘İmkânsız’ın istenebildiği 60’lar. Arı Bisküvi Fabrikası sahibi (filmde ismi söylenmeyen) Feridun Çölgeçen’in güzel kızı Gül, şoförleri Ali’yi sevmiş. Delikanlı da ‘zil zurna’ âşık ama zorluğun ayırtında; “Benim fakir odam senin yaşadığın köşke kümes bile olamaz”. Genç kız ise O’nun koltuğu altında yaşamayı saraylara değişmiyor. “Sofranda yiyeceğim soğan ekmek en nefis ziyafetlerden daha lezzetlidir.”

Şoförümüz, küçük yaşta kimsesiz kalmış. Yeni bir elbise, deliksiz pabuç anımsamıyor. Çocukluğu oyunla değil bir lokma ekmek peşinde geçmiş. Şimdi tek amacı, Gül’ün neşe yaraşan gözlerine yaş düşürmemek.

Keşke sorun yalnızca ‘zenginlik-fakirlik’ olsa. Dalavereci müdür Turgut da Gül’ün peşinde! Fabrikatörün gözüne girmek için yapmadığı yağcılık kalmamıştı. ‘Mevki sahibi ve gittiği her yerde kral gibi itibarı var’. Ama ‘bir şoför bozuntusu kendisine rakip olunca ayazda kalmış karanfile döner’. Punduna getirse Ali’yi ‘süpürge tohumu gibi ekecek’.

Adamları Necip ve Mustafa’ya “Gül’e sahip olup herifin (neredeyse elini ayağını öptüğü fabrikatörden, şimdi böyle söz ediyor) damadı oldum mu ben de siz de sülaleniz de bir eli yağda bir eli balda lort gibi yaşarız” demişti. Her fırsatta ‘fitleyip’, kahramanımızın ‘sepetlenmesini sağlar’. Ama hırsını alamamış. Ali’yi esaslı bir şekilde silkelemek istiyor. “Sillenin nerden geldiğini anlamayacak.”

‘Goldfinger’daki (1964) (John Barry) ‘Dawn Raid on Fort Knox’ ve ‘The Death of Goldfinger – End Titles’. Adamları önde O arkada, hiç yoktan kavga çıkarırlar. Mustafa’nın yaralanması ile kabak Ali’nin başında patlıyor. ‘325. maddenin A bendi’ gereğince 7 buçuk ay hapis!

İstanbul Cezaevi’nde kimleri tanımayız ki; Soyguncular kralı Hakkı Haktan; Tek yumrukta adam temizleyen Ali Seyhan; Canavar Rıza ve mahkûmların ‘Melek’ dedikleri gardiyan Kâmil Baba. En ilginci de ‘hem imam hem de belediye nikâhlı karısını bıçkı makinesiyle doğrayıp paket paket postaladığı için gazetelere kadın kasabı diye geçen’ Şakir Dayı. ‘Eşi ölen kurbağa da çok yaşamaz’ kuralının bir istisnası olarak hapiste ama keyfi yerinde!

Gül’ün Ali’yi görmeye geldiği sahnede Mantovani’nin ‘Continental Encores’ (1959) albümündeki ‘Autumn Leaves’ (1945) (Joseph Kosma) melodisi var. Sevgilerini ‘araya giren süngülü jandarmalar, demir parmaklıklar bile azaltamamış’.

‘Emrinde yüzlerce kişiye boyun eğdiren’ Fabrikatör, kızının Turgut’la evlenmesini istiyor. ‘O hapishane kuşuna, o katile’ varırsa reddedecek, evden kovacakmış!

‘Sayılı gün çabuk geçer’. Ali tahliye olur. Gül, ‘sırtındaki elbiseden başka hiçbir şey almadan, parasını da dalkavuk Turgut’u da babasına bırakarak evden ayrılıyor’.

Bir tek davetlinin olmadığı nikâh. Şahitleri, bulunmaz dost Kâmil Baba.

Hayganoş ve Artin Badik’in pansiyonunda bir oda tutarlar. Kendilerine bir yuva kurana kadar burada kalacaklarmış. [24 numaralı bu evi Filiz Akın’ın Hülya rolünde olduğu ‘Ölüme Kadar/Ölümden Beter’ (1965) filminden anımsıyoruz].

Ali iş arıyor. ‘Hayat müşterek, evliliğin bir adı da can yoldaşlığı’ ama Turgut rahat bırakır mı? Kafasına koymuş bir kere; Onları ayıracak. Adamlarına hayat dersi vermeye devam ediyor; “Aşk dediğin şey ‘canım cicim’ laflarıyla gelir, gelir ucu paraya dayanır. Para olmayınca da sevgi suyunu çeker… Ben birini parmağıma doladım mı o kimse gitsin kendini denize atsın.”

Allem eder, kalem eder Hayganoş ve kocasını ‘sabıkalı Ali’nin Onları Macar Salamı gibi doğrayacağına’ inandırır.

Yeni evlilerin tek kurtuluşu Anadolu’ya gitmek.

Bunun da önlemini almış Turgut. Adamlarıyla fabrika bekçini öldürüyor. Suç da, tabii, hiçbir şeyden habersiz kahramanımızın üstüne atılır.

Tekrar hapishane!

‘Goldfinger’daki (1964) (John Barry) ‘Teasing the Korean’. Mahkemenin kararı bu kez ‘450. maddenin 10. bendi mucibince temyizi kabil olmak üzere idam’!

Sevdiğine “Bazı insanlar talihsizlikle doğarlar” demişti. Ama düşündüğü kadar talihsiz değilmiş. ‘Temyiz’ sürecinde cinayeti gören bir tanık ortaya çıkar.

Ne olurdu bundan haberi olsa da kaçmasa, Sirkeci Garı’nda, hiç istemeden Kâmil Baba’yı yaralamak zorunda kalmasaydı.

“Hatırlar mısın ‘kurbağalardan biri ölünce eşleri yaşamaz’ derdin” dediğinde daha kötü şeyler olacak zannettik. Neyse ki polise teslim olur. Az bir ceza ile kurtulacakmış.

‘Ziyaret günü’. Gül gelmiş. Kamil Baba’nın deyişiyle ‘hanım kızımız’; Şoförlere göre ‘şerbet gibi karı, yengemiz’!

Koğuşta Hakkı Haktan’ın Ali’ye söyledikleri; “Aşk bu be. Öyle kitaba, akla, fikre uymuyor. Az evvel ‘sen şoförsün, milyonerin kızında işin ne’ dedik. Arkadan ‘küt’, koskoca milyonerin kızı düştü mahpushanelere.”

(Yazan: Murat Çelenligil)