Fatoş Talihsiz Yavru

“Halinize şükredin//Vardır her şeyin beteri//Çocuklara can verir//Gariban’ın şekeri.”

Okmeydanı… Eğri büğrü bir sokakta 21 numaralı ev. Küçücük bahçe ve tek odalı. Duvarda camı isli gaz lambası. Bir köşede peynir zeytin gibi yiyeceklerin saklandığı tel dolap. İçinde, çok gerekliymiş gibi, evin erkeği için bir şişe de rakı var. Su, evin biraz ilerisindeki mahalle çeşmesinden kovalarla getiriliyor.

6-7 yaşlarında cin gibi bir kız, hastalıklı annesi ve (iyi bir özelliğini bulmakta güçlük çektiğimiz) üvey babası bu evde yaşıyorlar. Aysel, o haliyle, varsıl ailelere dikiş dikmekte.

Turgut’u film boyunca, Fatoş’u döverken, bağırırken, içerken görüyoruz. (Bir de, filmin sonunda Gazinocu Ali’yi bıçaklarken)!

Her gecenin bir sabahı, bu sokağın da Gariban’ı var! Elmaşekeri satarken doğaçlama manileri, o günlerin modasına uygun bol paça pantolonu, denizci şapkası ve Gazinocu Ali’ye rehin bıraktığı (bu parayı hep başkalarının sorunlarını çözmekte kullandığı) mızıkası var. Sadri Alışık’ın içimize işleyen sesi, mahallenin ikinci güneşi gibi.

Evde, sokakta duyduğunda Fatoş’un yüzünde güller açıyor.

Beraber çalışmaya başlarlar. Elma şekeri satışı, mızıka çalıp neşe içinde dans ederek. Ama yaşamda üzüntü de var. Askerin Dönüşü’ndeki (1974) Refik Kemal Arduman’ın söylediği gibi “Hayat bu, elden ne gelir”.

Bu sırada başlarına gelmedik kalmaz. Zabıta memuru, camı kırık diye tezgâhlarına el koyar. Turgut, ana kızı evden kovar. Komşuları Hanife Hanım’a sığınırlar. Zaten pek de sağlıklı olmayan Aysel hastaneye yatmak zorunda kalır. Fatoş’u evine alan Gariban da sıkıntılı. Birikmiş kiraları ‘üç güne kadar’ ödemezse ev sahibi evden çıkaracak.

Gazinocu arkadaşı Ali bile dertliydi o günlerde. ‘Artist angaje edecek parası yokmuş’. İki Gariban’ı gazinosunda işe alır.

İyileşip hastaneden çıkan Aysel, bir yandan nerede olduğunu bilmediği kızını, diğer yandan iş bulmak zorunda. Bir rastlantıyla aynı gazinoda bulaşıkçı olarak çalışmaya başlıyor.

Garibanlar sahnedeyken karşılaşırlar. Beraberlikleri yaşam boyu sürecektir.

“Gariban, sen de ayrılma bizden. Üçümüz beraber olalım. Annemi anne olarak seviyorum. Seni Gariban… Bir başka sevgi var içimde sana karşı. Tarif edemeyeceğim bir sevgi bu. Bir arkadaş, bir akraba ne bileyim Gariban, bir baba sevgisi gibi bir şey bu!”

(Yazan: Murat Çelenligil)