Şehvet Uçurumları

‘Si minör, Opus 58, Manfred Senfonisi; IV. Allegro con fuoco’ (1885) (Pyotr Ilyich Tchaikovsky).

Jale’nin yatak odası. Fettanlığı ile ortalığı birbirine katan güzel kadın şimdi yerde cansız.

Savcı; “Korkunç bir şekilde boğulmuş. Sanki diriltip diriltip yeniden boğmuşlar.”

Halil; “Denizde boğulan çok insan gördüm ama böylesini ömrümde görmemiştim.”

Pırıl pırıl Adana, Mersin. Halil Efendi’nin ‘ismi ile müsemma’ kızı Filiz, liseyi bitirmek üzere. Her gün Erdemli’ye gidip geliyor. Nişanlısı Haluk, Ataş Rafinerisi’nde mühendis. Evlilik çok yakın ama beklenmedik olaylar dingin yaşamlarını etkileyecektir.

Filmin başında köylüler denizden bir ceset çıkarıyorlar; Doktor Nejat!

Ne yaşadığını anlayabilmek için birkaç gün öncesine gitmeliyiz. ‘Azgın’ karısı Jale’yi mutlu edemeyince, sorunun ‘yatak’ kısmını İstanbul’dan gelen atletik arkadaşı Macit üstlenmiş! Doktor durumun farkında ama hesap sormak için ‘uygun zamanı’ bekliyor. Geciken tepkinin yöntemi de yanlış olunca ‘hesabın’ tadı kaçar.

Haluk ve Filiz’in aile ile tanıştıkları akşam, Jale delikanlıya (Macit de genç kıza) ‘sülük gibi’ yapışıyor. O gece delilikler, ‘Çılgınlıklar Kokteyli’ ile başlar ve çıplak ‘Cehennem Dansı’yla devam eder. Olay dayanılmaz bir hal alınca kahramanlarımız “Ahbaplığımızı burda kessek iyi olur” diyerek evden ayrılıyor. Jale’nin yanıtı, olacak kötü olayları anlatır gibi; “Benim olduğum yerde ahbaplık, ben istediğim zaman biter.” Kararını vermiş, mühendisi koynuna alacak!

‘Dolce vita’ benzeri yaşantı yetmiyor ‘orta malı’ sarışın fırtınaya. (Hizmetçileri Ayşe’nin yavuklusu, keçi çobanı Ali bile dayanamayıp ‘birkaç kez’ saldırmıştı)! Arzuları için ‘tek kural, kuralsızlık’! Aklına birisini koysun da elde etmesin, mümkün değil. Haluk uzak durunca acımasız bir şey yapar. Macit’i dolduruşa getirip Filiz’e saldırtır. Kendisi gibi ‘orta malı’ olsun, evlenemesin! Neyse ki Ali, mühendise zamanında haber verince, amacına ulaşamaz.

Bu ‘kuduruk’ hayatın böyle gitmeyeceği belli. Savcı Bey, Halil Efendi ile ‘bir yarenlik sigarası tellendirirken’ Ayşe haberi getirir; Jale öldürülmüş!

Şüpheli çok, kanıt pek yok.

Macit, Haluk veya Ali yapmış olabilir. En olmayacak kişi Doktor Nejat! Ama abartılı üzüntüsü, karısının öldürüldüğü odayı, hatta köşeyi şıp diye bulması zihinleri kurcalıyor.

Gerisi çorap söküğü gibi. Sahilde bir ceset daha bulunur; Nejat’ın bir başka arkadaşı Salim! Balığa çıkmıştı, kayıkta patlayan bir karpit bomba ile canından olmuş. Jale’yi öldürdüğünü itiraf eden mektubu, işi iyice karıştırır.

Olayı Haluk çözüyor. Doktor, çok pot kırdı, kurtulamaz artık. Hazırladığı bomba başkasına kısmetmiş! “Macit’in ölümünü görmek için dürbünü alıp yukarıya, harabelerin oraya çıktın. Kayıkta Salim’i görünce deliye döndün. Dürbünü orada bırakman birinci hataydı.” Karısını boğup suçu Salim’in üstüne atmaya çalışması da tutmaz. Savcı ve Halil Efendi, ölünün yerini değiştirmişti.

“Kapıdan girince, karını boğup bıraktığın yere bakman ikinci hataydı. Sonra Salim’in annesine yazdığı mektubu buldun ve aceleyle altına, yazısına benzeterek bu itirafnameyi yazdın. Ama unuttun ki kalem ve mürekkep değişikti. Bu, bardağı taşıran son damla oldu.”

Fırtınalı denize kaçarken söyledikleri iç burkuyor; “O’nu her zaman sevdim ben!” Fazla açılamadan paramparça olur motor.

Filmin sonunda Haluk, Filiz’le; Ali, Ayşe’yle beraber. Macit yalnız!

Sabicas-The Fabulous Sabicas’ın ‘Solo Flamenco’ albümündeki (1962) ‘Sonrisa Malaguena’ (Verdiales).

Nejat’ın cesedi sahilde.

Filiz; “Çok feciydi. Tıpkı Salim gibi. Fakat O’nun hiçbir suçu yoktu.”

Haluk; “Öyle canım. Hayat bu, kurunun yanında yaş da yanar.”

(Yazan: Murat Çelenligil)