Silahların Sesi

‘Concierto de Aranjuez; II. Adagio’ (1939) (Joaquin Rodrigo).

Selma; “Babamın katilini yakalamayı öyle arzu ediyorum ki. Kim bunlar, niçin yaptılar?”

Çetin; (Ama genç kız, Ali Cengiz olarak biliyor) “Katili ve mektubun kimler tarafından alındığını ben çok iyi biliyorum.”

Selma; “Biliyorsunuz da niçin yakalamıyorsunuz? Yoksa korkuyor musunuz?”

Çetin; “Hayır, korkmuyorum. Sadece mantığımla hareket ediyorum. Bu adamlar zannettiğin kadar basit katil değiller. Bütün bu işlerin arkasında büyük bir eroin şebekesi, çok geniş bir teşkilat var. Bunun meydana çıkması için yavaş yavaş hareket etmek lazım. Yani mantık yoluyla. Bilmem anlatabildim mi?”

Türk Emniyeti, ‘bir hafta sonra Avrupa’ya bol miktarda eroin kaçırılacağı’ ihbarı almış. Kim tarafından ve nasıl, nereye belli değil. Görevli memur Asım, karmaşayı çözmeye çalışıyor ancak tek başına çok zor. Bir yardımcı gerekli. Bu kişi Çetin olur.

Tanınmamak için ikisi de külhanbeyi kılığındaydı. Kafada kasket, elde tespih, kulak arkasında sigara. Ceket omuzda, boyun fularlı. ‘İşin mahiyetini’ Asım da pek bilmiyor. Birazdan biri ‘mühim ipuçları verecekmiş’. Gece yarısından sonra Kara Kedi Pavyonu’nda buluşmak üzere ayrılırlar (oysa gittikleri yer ‘Mulen Ruj’).

Çetin takım elbiseli ve Adanalı pamuk tüccarı Ali Cengiz olmuş.

O gece iki cinayet var. ‘Bekleyen’ Asım’la, ‘beklenen’ Ahmet’in öldürülmesi peş peşe. Meğer ‘bilgi getirecek kişi’ oymuş.

Kahramanımız, gazeteci arkadaşı Ayyaş’ın yardımıyla gazinodakileri tanımaya çalışıyordu. Dikkatini çeken ilk kişi, elbette, alımlı şantöz Necla olur. “Sesi de o biçimdir ha.” Sadece cüzdanı şişkin erkeklere pas verirmiş. Yanındaki adam, pavyonun sahibi Kenan Bey. Elini öptürdüğü adam ise zenginin biri ve birazdan yaşamını yitirecek olan Huysuz Ahmet. “Karıya o biçim tutkun. Necla, O’nu yolunmuş kaza çevirdi. Şimdi Kenan’la kırıştırıyor.”

Mezarlıkta, ‘rahmetli’ meslektaşının güzel kızı Selma ile tanışır kahramanımız. Birbirlerini çok severler.

Ayyaş o günlerde işsizdi. Çetin’in etrafında dolanıp duruyor. Amacı cinayetlerle ilgili bilgi toplayıp ‘mükemmel bir röportaj yapmak’. Bu sayede kovuldu gazeteye yeniden girebilirmiş.

Sonunda, Büyük Patron’un kim olduğu ortaya çıkar; Ahmet’in babası Rahmi Bey! Sevgilisi Leyla ile Avrupa’ya kaçma planları yapıyor.

Bu arada gazeteci dostumuzla ilgili üzücü bir başka gerçeği öğreniyoruz. Alkol dışında uyuşturucuya da bağımlı! Kenan, çıkarı için kullanmış da kullanmış. Verdiği her paket başına bir düşmanını öldürtüyor. Son isteği en acımasızı. Ali Cengiz’i öldürürse 10 daha paket verecekmiş!

Önceleri biraz dirense de çaresiz kabul eder Ayyaş. Ama Çetin kaçın kurası. Durumu ta başından beri biliyormuş.

Filmin sonunda suçluları ‘yazlığa gönderen’ kahramanımız, Selma’yı kolyesinden tutup kendisine çekiyor. “He gives me fever//When he kisses//Fever when he holds me tight.”

Ray Anthony’nin ‘Like Wild!’ albümündeki (1959) ‘707’ (Ray Anthony / Don Simpson / Phil Scott).

‘Metruk Yer’. Ayyaş’ın gerçek yüzü ortaya çıkmış.

Çetin; “Numarayı bırak, Onların hesabına çalıştığını biliyorum… Kenan’ın garajına gittiğimi yalnız sen biliyordun. Ölen adamın nişanlısını aradığımı yalnız sen biliyordun. Seni telefon etmeye yolladığım zaman neden soldaki birinci kulübeye girmedin de bozuktur yazılı kulübeye baktın sonra yanındakine girdin? Ben söyleyeyim, çünkü öldürdüğün adamın cesedinin hâlâ orda olup olmadığını merak ediyordun. Yalan mı? Hadi bakalım öt şimdi. Sıra bendeydi değil mi?”

(Yazan: Murat Çelenligil)