İnci Dişli Kardeşim

Zonguldak’ta madencilik erkekler için neredeyse kaderdir. Bu topraklarda, babası madenci olan işçinin oğlu da, muhtemelen madenci olacaktır.

Burada; babalar, oğullar ve işçiler, başlangıcı 19.yy’ın ilk çeyreğine kadar uzanan bir büyük öykünün kahramanıdır. Yaşanan; tehlikeli, acımasız, sert bir öyküdür.

Çünkü yerin yedi kat dibinde ekmeğini kazanmaya çalışan bu adamlar, kolaylıkla kaza geçirebilir, ölebilirler.

Doğası gereği zaten güç bir meslek olan madencilik, 2000’li yıllardan bu yana, belki de en zor dönemini yaşamaktadır. Taşeron sistem maden ocaklarına girmiş,

çalışma koşulları iyice zorlaşmış, harcanan emek güvencesizleşmiş, kaza ihtimali artmış, bunlara bağlı olarak ölüm oranı da yükselmiştir.

Madenciler ölümle yüz yüze yaşar; çalışır. Kaza geçirir; iyileşir ve çalışır. İşten atılır; başka bir madende iş bulur, çalışır.

Maden işçisi bazen de ölür. Arkasından “güzel öldü!” diyenler çıkar. Maden işçisini en çok yaralayan işte bu cümle olur.

“İnci Dişli Kardeşim”; Zonguldak maden işçisini anlatıyor.