Itiraf: Bölüm 2

Trier’in ikiye böldüğü filmin özellikle ikinci bölümündeki seyirciyi rahatsız edicilik iyice tavan yapıyor. Trier herkesin içinden geçirip dışa vuramadığı cinsellik ve din konularında bastırılan düşünceleri açığa çıkarıyor. Filmi seyredecek olanlar baştan sert ve rahatsız edici sahnelerle dolu bir film izleyeceklerini düşünerek izlemeye başlasınlar, kesin yargılarla filmin izlenmesi halinde anlatılmak istenenin özüne inmek mümkün olmuyor. Pek çok izleyen de final olmamış görüşü hakim. Bence en vurucu yeri finali filmin. Öykünün başından sonuna kadar olaya bir psikolog bir bilge gibi yaklaşan ve erdemli laflar eden Seligman’ında insan olduğu ve an gelip dürtülerinin esiri olabileceğinin altı mükemmel çizilmiş. Filmin sonunda Sezen Aksu’nun şarkısını ister istemez mırıldanıyoruz, “Masum değiliz, hiç birimiz” diyerek… İki bölümü ard arda seyretmek gerekiyor, filmin çarpıcılığına varabilmek için. İzleyin, konuşun, tartışın… Es geçilmeyecek filmlerden, izlenmeli…

ilk filmine oranla daha sıkıcı gelse de cinsel sahnelerden öte vermiş olduğu mesajlar üzerinden değerlendirilmesi gereken bir yapım 6/10

Lars Von Trier sevdiğim bir sinemacı. Ayrıca usta bir üçlemeci. Bu filmi tek başına değil de "Depresyon Üçlemesi" olarak değerlendirmek lazım. Filmler birbirinden bağımsızdır ancak konu bütünlüğü vardır: 2009 - Antichrist (Deccal) 2011 - Melancholia (Melankoli) 2013 - Nymphomaniac 1&2 (İtiraf)

İlk bölüme göre biraz zayıftı ama tabi filmin sürpriz finali filmi bir bütün olarak bakınca hoş olmuş bu filmi tam anlamak için ilk bölümle bu ikinci bölümü aynı anda izlemek keşke lars von trier tek filim yapsaydı böyle çok uzun karışık bir film olmuş bu ikinci bölümde kurgu sorunu vardı tempo bazen çok iyiyken bazende çok düşüyordu bu bölümdeki anlatılan hikayeler bence birinci bölüme oranla inandırıcı değildi yinede izlemek isteyenler filmi tam anlamak için iki bölümü aynı anda izlesinler filmi izleyeceklere filimin bu bölümündede yine aşırı +18 sahneler olduğunu belirteyim.

Çok az kişinin kaldırabileceği bir yapım. Hele daha önce Lars von Trier izlememiş biri izlerse psikolojik destek almak isteyebilir. Sanat değil porno diyen insanlar akın edecektir. Onlar için film Komedidir aksiyondur. Sanki her insan hayatı belli bir süreçte ilerliyor. Sanki herkes monoton mutlu bir hayat yaşıyor. İlk bölümün seviyesini aynen devam ettirmeyi başarıyor film. Üzerine konuşulması gereken, kolay kolay yabana atılacak bir film değil. Ancak ne yazık ki bizim ülkemiz seyircisi, ne yazık ki çok büyük bir kısmının sinemanın yanından bile geçmemesine rağmen kendisini "sinemasever" olarak addeden kişiler olmasından mütevellit, bu gibi filmleri çok başka değerlendiriyor. Örneğin normalde Lars von Trier ismini veya onun sinemasını duymamış olan binlerce insanın, haberlerde, orada burada filmin bel altı sahneleri nedeniyle yasaklandığını duyar duymaz çılgıncasına filmi izlemek istemeleri, onların yorumlarından pek bir şey çıkmayacağının başlıca göstergesi. Bu arada ben de filmi inanılmaz yüceltip kusursuzlaştırmaya çalışmıyorum kesinlikle. Ancak bir filmi "doğru düzgün" veya "adam" gibi izledikten sonra konuşulması gerektiğini savunuyorum sadece. Kötü hissetmenizi sağlayan bir film aslında. Aynı zamanda izlerken sizi pek çok açıdan düşüncelere sevk ediyor. Bir yandan göndermeleri takip etmeye çalışıyor, bir yandan karakterlerin yaşadıklarını tahmin etmeye çalışıyorsunuz, bir yandan ahlaki değerleriniz devreye giriyor vs. Oyuncuların her biri çok zor rollerin altından başarıyla kalkmışlar. Senaryoda gerçekten çok başarılı kısımlar var. Yönetmenin filmi birden çekmediği, üzerine kafa patlattığı kendini belli ediyor hemen. Herkesin kendi penceresinden izleyip yorumlayacağı bir film sonuç olarak.