Hazine Avcıları

Popüler sinemanın en önemli aktörlerinin başında gelen George Clooneyin hatrı sayılır bir yönetmenlik kariyeri varkı ilk uzun metrajı yarı otobiyografik yarı kurgu Confessions of a Dangerous Mind’le(hala uzak ara en iyi filmi) birlikte nasıl bir stil izleyeceğininde ip uçlarınıda vermişti.Yine tarihi olayları olabildiğince gerçekçi şekilde resmedip tamposu biraz düşük ama eğlenceli bir ikinci dünya savaşı eseri çıkarmış ortaya.Tam bir savaş filmi yerine savaşı fon alan bir eser olarak görmek daha mümkün netice toplanan ekibin üyelerinin hiçbiri ne fiziksel nede beyinsel olarak asker olabilecek özelliklere sahip insanlar değillerki amaçlarıda kazanmak değil hayatlarının anlamı ve uzmanlıkları olan sanat eserlerini korumak topluma geri kazanmak. Her Clooney filminde olduğu gibi tesadüflerle oldukça ilginç olayların içinde kalıyor karakterler, sağlam bir sistem ve devlet eleştirisi var, yaşanan dramalarada kayıtsız kalınmamış kuşkusuz.Özellikle son 20 dakikaya kadar hiçbir şekilde milliyetçilik yada duygu sömürüsüne kaçılmamışta sonlara doğru fazla kuru olmasın diye hafif bir sömürü uygulanmış niyazikki, aslında en önemli eksiğide karakter derinliğine pek ulaşmadan bir çok şeyin parça parça gösterilmek zorunda kalınması, sanki kurguda bir çok önemli sahne makaslanmış gibi bir hali var filmimizin.Özellikle Cate Blanchett ve Matt Damonun ilişkilerinde derin boşluklar varki Blanchetti filmden çıkarsak hiçbirşey eksilmez(sırf güçlü bir kadın karakter olsun diye konmuş gibi) bu gibi eksikler niyazikki eserin gücünü zayıflatmış.Sonuç olarak özellikle Hollywoodda artık pek 2. dünya savaşı filmi çıkmaması(oyunda çıkmıyor artık bu savaşla ilgili) nedeniyle izlemeyi özlediğim bir dönemin(özellikle askerlerin gözünden) eseri olması nedeniyle beni tatmin etti ama yıllar sonra hatırlanacak bir özelliği yada artısıda yok niyazikki.

Çok iyi bir kadrosu var..Film henüz çıkmadı ama inşallah ''holocaust filmi yapmayan bi George Clooney kalmıştı O da yaptı'' demeyiz