Kolejli Kızın Aşkı

Mantovani’nin ‘Film Encores Vol. 2’ (1959) uzunçalarındaki Akademi Şarkı Ödülü adayı melodi; ‘The High and the Mighty’ (1954) (Dimitri Tiomkin / Ned Washington). ‘Kolejli Kız’ın yaş günü.

Nurhan Damcıoğlu; “Filiz, şoförünü niye buraya çağırmıyorsun?”

Filiz; “Ne lüzum var?”

Arkadaşları; “Aa, öyle söyleme Filiz. O’nun diğer şoförlerden farklı bir tarafı var… Bir defa çok yakışıklı… Yüz hatları ne kadar muntazam… Ya gözleri… Ne yalan söyleyeyim, çok hoş çocuk.”

Filiz; “Yok canım, ne tarafından baksanız ‘şoför’!”

Ama bakışları başka şeyler söylüyor!

‘The Chase’in (1946) (Yönetmen Arthur Ripley) Yeşilçam uyarlaması.

Tanıtım yazısında, ‘Les Fantomes’in yorumuyla (1963) Rus folklorundan ‘Les Yeux Noir’ var.

Daha sonra Ayhan Tural’ı tanıyoruz. ‘Tamirci Parçası’ndan (1965) anımsadığımız Köşk’ün yeni şoförü. Aynı filmdeki ‘34 AH 992’ plakalı ‘Pontiac’ı kullanıyor. Dadı’nın söylediği gibi ‘boylu, boslu, efendi kılıklı, sevimli’. Öncesinde çalıştığı yerler nasıldı bilmiyoruz ama şimdi işi zor. Çünkü Filiz’in yaramazlıkları nedeniyle burada ‘şoför ve hizmetçi barınamıyormuş’! Genç kızın ne kadar haşarı ve ele avuca sığmaz olduğu daha jenerikte belliydi. Fakat öylesine ‘kolejli’ ve güzel ki, Ayhan gibi, biz de onu çok sevdik.

Fabrikatör Hilmi Bey kızını biraz şımartmış. “Annesi çok küçükken ölünce hepimiz onun üzerine düştük.”

‘Çıtkırıldım’daki (1966) kadar olmasa bile sınıfta da çok haylaz. Fizik öğretmeni Kör Aziz, O’nu her gördüğünde “Gene ne var? Bir şeytanlık mı” diyor!

Okula gidiş gelişleri sırasında arabanın, neredeyse bagajı bile arkadaşları ile dolu.

Ayhan’ın gelmesinden sonra ‘şımarıklığı azalmaya başlar’. Dadısı “Sen değiştin Filiz” diyormuş. Artık okul dönüşleri Ayhan’la yalnız olmak istiyor. ‘İlk bakışta farkına varmadığı ama yavaş yavaş beğendiği özellikler bulmaya başlamış’ şoförde. “Sen tanıdığım insanlardan başkasın.”

‘İzinli olduğu bir pazarı feda edip’ kendisini dolaştırmasını ister. “Bilmediğim yerlere götürün beni, olur mu” diyor. İkisi de ‘bilmedikleri bir hissi yaşamaya başlamışlar bile’!

Jackie Gleason’un ‘Music For Lovers Only’ albümündeki (1953) “I’m in The Mood For Love” (1935) (Jimmy McHugh / Dorothy Fields). Arabanın ‘patinaj’ yaptığı unutulmaz sahnede birbirlerine sevgilerini söylüyorlar. Ayhan ‘aralarındaki aşılması hem çok zor hem de imkânsız’ uçurumdan söz ediyor. “Senin bir milyoner kızı, benimse bir şoför olduğumu hatırladıkça ümitlerim bir anda soluyor.” Fakat Filiz ‘kalbine giren ilk erkeği’ bırakmak niyetinde değil.

‘Hatıra defteri’ önce arkadaşlarının sonra da Aziz Bey ve okul müdiresinin eline geçince zor günler başlar. Olayı öğrenen Hilmi Bey, Ayhan’ın işine son veriyor.

Kahramanımız işsiz güçsüz ve sevdiğinin hasreti içinde.

Bir gün yerde bir cüzdan bulur.

[Karnı çok aç olduğu için 40 lirasını harcar. “Bir işe girince öderim.” Benzer şekilde ‘The Chase’deki (1946) Chuck Scott-Robert Cummings, 1 buçuk dolarla kahvaltı yapmıştı].

Yıldız Pavyon’un sahibi Turgut Bey’e aitmiş. Oraya gittiğinde şarkıcı Gönül, ‘Kime Derler Sana Derler’i (1964) (Maurice Tézé / Sezen Cumhur Önal) söylüyordu.

Kahramanımızın dürüstlüğü Turgut’un hoşuna gider.

Adamlarından Celal “Fazla namuslu bu. Tehlikeli olabilir” diye uyarmıştı. Ama Ayhan artık [‘İntikam Uğruna’da (1966) Semra’ya ait olan] ‘34 FR 689’ plakalı Ford’un özel şoförü.

Gönül’ün tutkusu başına iş açacaktır.

Şimdilik en azından bir işi var fakat patronu Turgut hiç de sağlam bir ayakkabı değil. Adliye’deki fişinde ‘yer kalmamış’. Dört yaralama, iki dövme, bir adam öldürme ve birçok da yol kesme, soygun gibi sabıkalar. Üstelik yeni soygunlar peşinde reisimiz.

O acımasız dünyanın kuralı; “Şunu hatırından çıkarma, benim hizmetimde olduğun müddetçe olup bitenlere gözlerin kapalı, kulakların tıkalı olacak.”

Bu arada Filiz evden kaçmış. Cumartesi evleneceklerdi. Çetenin soygunu da cuma günü. İşler ters gidince Hasan, Celal ve hiçbir şeyden haberi olmayan Ayhan tutuklanır.

Kurtuluşu, Gönül’ün mahkemede her şeyi açıklaması ile oluyor.

Filmin sonunda Filiz’le beraber ama ne olurdu kurtarıcısı, Turgut’un kurşunlarıyla ölmeseydi.

Mantovani’nin ‘More Film Encores’ (1959) albümündeki ‘Friendly Persuasion (Thee I Love)’ (1956) (Dimitri Tiomkin / Paul Francis Webster).

Boğaz kenarında sandal dolu iskele ve ancak o yıllarda olabilecek konuşma.

Filiz; “Babam beni çok sever Ayhan. Bir dediğimi iki etmez. Her şeyi ona anlatacağım”

Ayhan; “Sakın ha.”

Filiz; “Neden?”

Ayhan; “Olmaz Filiz. İmkânsız bir şey bu.”

Filiz; “Neden olmasın?”

Ayhan; “Bütün endişem buydu Filiz. Baban itibarlı bir insan. Üstelik tek kızısın.”

Filiz; “Ne çıkar bundan?”

Ayhan; “ ‘Fabrikatör Hilmi Bey’in kızı şoförüyle evleniyor. Nikâh törenine buyrun’. Olmaz Filiz. Başta baban olmak üzere tekmil ailen razı gelmez buna. Zaten biliyordum böyle olacağını. Bizim aşkımız hüsrana mahkûm Filiz.”

Filiz; “Hayır Ayhan, sen yanlış düşünüyorsun. Ben kararımı verdim bile.”

Ayhan; “Nedir o?”

Filiz; “Gerekirse babamı dinlemem sana kaçarım.”

(Yazan: Murat Çelenligil)