Ben Uçtum, Sen Kaldın

“Nenemle babamı gizlice konuşurduk. Dedem, onun hakkında konuşmamızı istemiyordu, bana kızdığında babama küfrederdi. Kötü lâflar ederdi. Bir süre sonra, nasıl oldu hatırlamıyorum, artık onu konuşmaz olduk. Sanki yoktu. Sanırım dedem kalp krizi geçirdikten sonraydı. Büyüdüm, sinemaya başladım, bir gün platform için Ermenistan’a gittim. Bir arkadaş orada tanıdığı Kürtler olduğunu söyledi. Irak’taki kampta büyüdüklerini.

Babamın Irak’taki mülteci kamplarında kaldığını biliyordum. Onları tanımak istedim. 2 kız 2 erkektiler, size bir adamı sormak istiyorum dedim, adını sordular. “Kızıl Kemal” dedim. Aralarında biri, Gülistan sevinçle, “O’nu tanıyorum, O benim babam” dedi. Bir an dondum, ben O’nun babam olduğunu kabul edemezken, karşımda birisi benim demek istediğimi diyordu. Senin baban değil, “O benim babam” dedim.

O sözden sonra 3 gün ağlamaktan otel odasından çıkamadım Erivan’da. 3 günün sonunda İstanbul’a dönmeden Gülistan’la yine buluştum. “Bu sorularla, bu ne olduğunun bilinmezliğiyle nasıl yaşayacağım” dedim.

“Mahmur’a gitmelisin” dedi, “orada babanı tanıyanlar var, babanın büyüttüğü çocuklar var, gitmelisin çünkü orada binlerce kız ve erkek kardeşin var.” Döndükten sonra oraya gitmenin bir yolunu aradım, tek başıma gitmeye korkuyordum. Bir kamerayla gitmeye karar verdim, bir kamera, bir kadın kameraman buldum, biraz para buldum ve yola çıktım babamı bulmaya…”

Bu film bir kadının hiç görmediği gerilla babasını arayışının hikâyesidir. İstanbul’dan Mahmur Mülteci Kampı’na uzanan yolculukta babasının nasıl biri olduğunu, geçmişini, O’nu sevip sevmediğini sorar. Bu yolculuk O’nu en yakınındakiyle yüzleşmeye zorlar.