Eraserhead

Eraserhead.. Sinema Tarihinin Anlaşılması en güç filmlerinden biri; David Lynch'ın ilk uzun metrajlı filmi. Ayrıca surrealizmin sinemada doruğa ulaştığı bir film.. Eraserhead, kesinlikle beyin yakan cinsten. Bu film kesinlikle diğer filmlerden çok farklı, sürreal alemlere yelken açmış bir film. Önceden bunu bilerek bu filmi izlemeye başlamalısınız -veya başlamamalısınız- . Kimilerince Kült film olarak sayılmaktadır, Kimilerince ise vasatın ötesinde bir film. Ama bana sorarsanız ikisinin arasında kaldığımı söylemekle yetinirim. İzlerken aklımdan onlarca kez fast forward yapmak geçti ama Lynch ustaya saygımdan dolayı ıkıla sıkıla sonunu getirdim. Hayatımda hiçbir filmden bu kadar sıkıldığımı hatırlamıyorum, Ayrıca kendine gıcık ettirmeyi de başardı.. Sembolik anlatımlar çok aşırıya kaçmış bu yüzden anlam kendi içinde saklanıyor. Ama öyle bir film ki, O kadar bunaltıcılığa rağmen kendini izlettiriyor ve "Güzel" dedirtebiliyor.. Filmde kullanılan makyajlar, fazlasıyla başarılıydı. Özellikle yaratık çocuk, David Lynch'in sanatının adeta doruk noktasına ulaştığının örneğidir.. Stanley Kubrick, Lynch'in o bebeği nasıl yaptığını çok öğrenmek istemiş, atta para bile teklif etmiş ama vermemiş sırrını Lynch.. Film'e bir konu bulamadım ve film bittikten sonra da verilen mesaj her neyse onu da alamadım, Ama Surrealizm'in altın örneklerinden biri olduğunu düşünüyorum. Eraserhead, 2004'te "Kültürel, Tarihî ya da Estetik açıdan önemli" bulunarak Kongre Kütüphanesinde saklanmak üzere ABD Ulusal Film Arşivine seçilmiştir. Siyah beyaz atmosferiyle, az diyaloglarıyla ve sembolik ifadelerle insanı fazlasıyla geren bir film. Lynch bizi uyutup bir kabusu hissetmemizi ister ve başarır. filmdeki her obje, her ses, her unsur hatta her diyalog kesinlikle rahatsız edici. aslında kabustan da öte, karabasan etkisi yaratıyor bu film bende. Vücut uyuyor ama zihin sınır tanımadan saçmalıyor, hayal olduğunun farkına varılıyor ama uyanılamıyor. -Ki bunun somut bir örneği olarak filmin ilk karelerinde de henry ağzını açar ama sesi çıkmaz, gözleri açıktır ama hereketsizdir. Tam bir "fake wake" tasviri.. teknik açıdan da ses ve imajları yapıldığı yılın imkanlarına göre hayli başarılı. Tıpkı her Lynch filmi gibi metaforlardan yola çıkılarak burada sayfalar dolusu çözümlemesi yapılabilir ama bence gereği yok. Vermek istediği hissiyat çok daha önemli ve bunu başaran bir film Eraserhead.. İzleyen herkes senaryosunu, iç karartıcılığını falan eleştirmiş. O arkadaşlara şunu soruyu sormak istiyorum.. Onlarca film izliyorsunuz ve bir süre sonra bir çoğunu hatırlamıyorsunuz bile. Peki bu filmin unutulması mümkün mü? Kaçımız böyle bir başarıya imza atabiliriz bir film yönetsek? Sinema tarihinde binlerce film var ve 37 yıllık bir olmasına rağmen hakkında hala yazıp, konuşabiliyoruz. Çok garip ve akıldan çıkmayacak bi hikaye.. Sahneler insanın beynine kazınıyor..