Beşikteki Miras

‘Zorba’daki (1964) (Mikis Theodorakis) ‘Life Goes On’.

Vapur sesi dolu İstanbul Boğazı.

Ayşe; “Dünyanın en iyi silah kullanan adamıdır O. Ya vurursa seni? Ya öldürürse seni?”

Ahmet; “Korkma, yaşayacağım. Senin için, beraber geçireceğimiz mesut günler için yaşayacağım.”

(‘Dünyanın en iyi silah kullananı’ Faruk, kavga sırasında Ahmet’e nişan alacak ama yanlışlıkla iki adamını öldürecektir)!

‘Urfa İstanbul’un (1968) devamı olan ‘Beşikteki Miras’, Oktay Topgül’ün söylediği türküyle başlıyor; ‘Aman Tanrım’.

Salih Ağa, yürek durmasından ölmüş. Tayfur’un şürekâsı kurt gibi bekliyor. “Kimi var ki bizden başka hayatta.” Ne kadar toprağı varsa, altını varsa, çiftliği hanları varsa, İstanbul’da köşkleri, nesi varsa yeğenlerin olacak!

Ancak önce geliniyle bebeği ortadan kaldırmaları gerek!

İdamlık kaçak Ahmet’in durumu çok daha zor. Ağa’nın oğlu, üç kişiyi öldürmüş, suç da kahramanımızın üzerine atılmış. Delikanlı, hem Ayşe’yi, çocuğu korumak hem de jandarmaya yakalanmadan İstanbul’a gidip Faruk’u konuşturmak zorunda.

İlk bölümde koruyucu melekleri Karanfilli Neriman ve Sarhoş Doktor’du. Burada, Emniyet görevlileri olduklarını öğreneceğimiz Murat Alpago ile köy öğretmeni-Erol Taş’ın yardımını görecekler.

Konya Ovası’nın çamurunda yaya, sonra minibüs, tren, at arabasıyla yaptıkları yolculuk boyunca sevgi dolu bakışları, Ağa’nın, Harran’a sığmayan kalıtı bile önemsiz bırakıyor.

Afyon, Eskişehir, Sadri Alışık’ın “Deniz, Ezan, Martı, Yunus” dediği İstanbul.

74 dakikalık filmde 8 dakika süren kavgada Faruk itiraf eder suçunu. Polis de telefon cihazına yerleştirdiği mikrofonla kayıt altına almış çoktan.

Karun mirası, Ayşe ve bebeğine kalır.

Ahmet’le evlendikten sonra gelin arabası olarak her tarafı dökülen, yamalı bir taksiye binmeleriyse ironi gibi!

Konya yakınlarındaki han odasında, hapisten kaçışını anlatıyor.

Ahmet; “Duvarın en alçak yerinden bıraktım kendimi yere. Gece karanlıktı. Sonra şafak sökerken eniştem aldı beni yanına. Şehrin dışına çıkardı. Urfa civarına kadar getirdi. Biraz gittim gitmedim, sen çıktın karşıma. Nerden bilirdim, canımdan çok seveceğim o tatlı varlığın, beni idama gönderen birinin ailesi olacağını.”

(Yazan: Murat Çelenligil)