Sorgulamadan bir şeylere inanmak yaşamı ne de güzel kolaylaştırıyormuş. Persona antik zaman tiyatrosunda oyuncuların kullandığı maskelere verilen isimmiş. Bence filme çok uygun bir isim olmuş. Kolay bir film değil. Takip etmesi, içine girmesi kimi zaman zorlaşıyor. Bergman kendine has yönetmenlerden biri kesinlikle. Filmlerini insanlara bir şeyler ispatlamak için ya da onların anlayabilmesi için falan değil, kendi iç dünyasını yansıtmak için, yani kendisi için çektiğini düşünüyorum. "Persona" adından da anlaşılacağı üzere temel olarak "kişilik" üzerine bir film. Tıpkı sağlam bir dikiş gibi iki karakter arasında iki yönlü bir etkileşim ve alçalıp yükselen diyalogların gülümseyerek izlenmesi. Filmde ilk dikkat çeken başrol oyuncusunun dakikayı aşan tek planda gözlerini yummadan kameraya bakışı. Aslında iki kadının parçalara bölünmüş tek bir kişi olduğunu da düşündürüyor. Birinin alçaldığı noktada diğeri yükseliyor ve yer yer farklılıklaşan bir değişimi izlemek keyif veriyor. İki kadın üzerinden aktarılan hikaye iç içe geçiyor, kesişiyor, çatallanıyor. Bittikten sonra eğer hazmedememiş iseniz, sorun var demektir. Üzerine çok düşünülecek diyalogları var. Bir kez izlemek yetmez birkaç kez izlenmeli. İlk izlediğimde anlayamadığım noktalar oldu o yüzden filmi bir kez daha izleyeceğim büyük ihtimalle. İki kadın oyuncunun harika bir oyunculuğu var. Bayıldım açıkçası. Çok sağlam bir film. Psikolojiye yoğunlaşmış. Ama filmi izlerken uykulu ya da yorgun olmamak lazım. Çünkü gücünü (bana kalırsa) diyaloglardan alan bir film ve yoğunlaşarak izlenmeli. Filmi çok beğenmeniz de pek mümkün olmuyor böyle olunca tabii ki. Bergman sinemasıyla tanışmak için tercih edilebilir. Bibi Andersson ve Liv Ullmann bu zor karakterlerde gayet kaliteli oynamışlar. Zaten önemli aktrisler, Bergman'ın kadrolu oyuncularından ikisi de. İletişimin ne kadar can alıcı olduğunu gösteren bir film. Filmin arada bir persona kavramı üzerine yoğunlaştığını gördüm. Çekim çok garip bir şekilde devam ediyor. Sanırım bilinç altını gösteren bir sürü anlar var. İki kadın arasında geçen saldırganlık sahnelerine bayıldım. Filmi pür dikkat izleyin; özellikle diyaloglara daha bir dikkat edin. Ingmar Bergman bu işi çok iyi biliyor...
enginyuksel19825 Ekim 2014
İnsanı izlerken sıkan kasvet dolu bir film derin psikolojik analizlerin olması filmin boğucu havasını değiştiremiyor 4/10
Yamanwien21 Aralık 2010
<p>Persona, maske. Eski Yunanda tiyatrolarda kullanilan maskelere verilen isim. </p><p>Biri artist yani toplumun gözü önünde, biri hemsire yani kendi kücük dünyasinda yasayip gidiyor. Biri dinleyen, biri itiraf eden. Biri durgun, biri kipir kipir. </p><p>Herkesin icini kemiren günahlari var. Itiraf etmedikce yarilarimizdan kurtalmayacagiz. Yalan, ikiyüzlülük, ihanet, yanlis..bir sürü kavram. Herseyi oldugu gibi söylemek dogru mu? </p><p>Film hem diyaloglari ile hemde görselligi ile sizi muhtesem etkiliyor. Böyle bir film seyretmediniz. Sene 1966 harika bir estetik, dikkatli ve özenle cekilmis sahneler. Bergman`in en iyi filmi. Sinema Sanatinin kendisiyle övünebilecegi filmlerden.</p><p>Bu film bir kitap, bir ayna. Kendinizi hem okuyup hem seyredebileceginiz. </p>
enigmacuture19 Mart 2009
<span class="item-name">Bibi Andersson, hemşire rolünü oynamıyor adeta yaşıyor.</span>
Sorgulamadan bir şeylere inanmak yaşamı ne de güzel kolaylaştırıyormuş. Persona antik zaman tiyatrosunda oyuncuların kullandığı maskelere verilen isimmiş. Bence filme çok uygun bir isim olmuş. Kolay bir film değil. Takip etmesi, içine girmesi kimi zaman zorlaşıyor. Bergman kendine has yönetmenlerden biri kesinlikle. Filmlerini insanlara bir şeyler ispatlamak için ya da onların anlayabilmesi için falan değil, kendi iç dünyasını yansıtmak için, yani kendisi için çektiğini düşünüyorum. "Persona" adından da anlaşılacağı üzere temel olarak "kişilik" üzerine bir film. Tıpkı sağlam bir dikiş gibi iki karakter arasında iki yönlü bir etkileşim ve alçalıp yükselen diyalogların gülümseyerek izlenmesi. Filmde ilk dikkat çeken başrol oyuncusunun dakikayı aşan tek planda gözlerini yummadan kameraya bakışı. Aslında iki kadının parçalara bölünmüş tek bir kişi olduğunu da düşündürüyor. Birinin alçaldığı noktada diğeri yükseliyor ve yer yer farklılıklaşan bir değişimi izlemek keyif veriyor. İki kadın üzerinden aktarılan hikaye iç içe geçiyor, kesişiyor, çatallanıyor. Bittikten sonra eğer hazmedememiş iseniz, sorun var demektir. Üzerine çok düşünülecek diyalogları var. Bir kez izlemek yetmez birkaç kez izlenmeli. İlk izlediğimde anlayamadığım noktalar oldu o yüzden filmi bir kez daha izleyeceğim büyük ihtimalle. İki kadın oyuncunun harika bir oyunculuğu var. Bayıldım açıkçası. Çok sağlam bir film. Psikolojiye yoğunlaşmış. Ama filmi izlerken uykulu ya da yorgun olmamak lazım. Çünkü gücünü (bana kalırsa) diyaloglardan alan bir film ve yoğunlaşarak izlenmeli. Filmi çok beğenmeniz de pek mümkün olmuyor böyle olunca tabii ki. Bergman sinemasıyla tanışmak için tercih edilebilir. Bibi Andersson ve Liv Ullmann bu zor karakterlerde gayet kaliteli oynamışlar. Zaten önemli aktrisler, Bergman'ın kadrolu oyuncularından ikisi de. İletişimin ne kadar can alıcı olduğunu gösteren bir film. Filmin arada bir persona kavramı üzerine yoğunlaştığını gördüm. Çekim çok garip bir şekilde devam ediyor. Sanırım bilinç altını gösteren bir sürü anlar var. İki kadın arasında geçen saldırganlık sahnelerine bayıldım. Filmi pür dikkat izleyin; özellikle diyaloglara daha bir dikkat edin. Ingmar Bergman bu işi çok iyi biliyor...
İnsanı izlerken sıkan kasvet dolu bir film derin psikolojik analizlerin olması filmin boğucu havasını değiştiremiyor 4/10
<p>Persona, maske. Eski Yunanda tiyatrolarda kullanilan maskelere verilen isim. </p><p>Biri artist yani toplumun gözü önünde, biri hemsire yani kendi kücük dünyasinda yasayip gidiyor. Biri dinleyen, biri itiraf eden. Biri durgun, biri kipir kipir. </p><p>Herkesin icini kemiren günahlari var. Itiraf etmedikce yarilarimizdan kurtalmayacagiz. Yalan, ikiyüzlülük, ihanet, yanlis..bir sürü kavram. Herseyi oldugu gibi söylemek dogru mu? </p><p>Film hem diyaloglari ile hemde görselligi ile sizi muhtesem etkiliyor. Böyle bir film seyretmediniz. Sene 1966 harika bir estetik, dikkatli ve özenle cekilmis sahneler. Bergman`in en iyi filmi. Sinema Sanatinin kendisiyle övünebilecegi filmlerden.</p><p>Bu film bir kitap, bir ayna. Kendinizi hem okuyup hem seyredebileceginiz. </p>
<span class="item-name">Bibi Andersson, hemşire rolünü oynamıyor adeta yaşıyor.</span>