Acıların Günlüğü

Karamsar bir film sonu beni şaşırtmıştır güzel başlayıp sonunu berbat eden bir film .Kötü film mi değil fakat tipik yeşilçam klişeleri nin üstüne çıkamamış ne yazıkki üstelik bunu da gözümüze batıra batıra yapıyor filmin dev kadrosu senaryo nun kurbanı olmuş

Hatalarla doludur geçmiş, birçok şeyi kaybettiren yok eden. Gelecekten ümitsiz bitkin ve yorgun düşmüş ruh hali neler götürmemiştirki bir adamın o yaşlı yüreğinden. Bir adam var kendini içkiye vermiş. Yıllanmış hayatının girdabında çürümüş bir tarafı yok olup gitmiş. Umutlarını tüketmiş. Ha var ha yok farketmez. Son nefesini verecektir ansızın sayılıdır belki günleri. Birgün ümitlerinde bir kıvılcım yeşerir. Ufkuna bir güneş damlası düşüverir. Canından bir parça kızı çıkagelir ve hayata bir nebze olsun döndürme çabasını gösterir.Başarırda. Yüzler gülmeye başlar. Geçmişin izleri kalıcıdır ancak unutulmak istenir. Az da olsa anılar canlanır göz önünde. Kötü anılar yanında güzel günlerin anılarıda göz yaşı olur akar. Hayatın çirkefliği asla bitmez. Tamda Umutların masmavi denizine yol alırken, çirkefliğin şerefsizlik abide sıfatları yeşermiş umutların üzerine basarlar. Acı kat ve kat artar. Eskisinden daha şiddetli ömür boyu iz bırakıp canı yakacak şekilde bitirirler o masum ve kötülüğe yenilmiş hayatları. Filmin finalindeki gözyaşları kahır, ve çaresizlik izleyicinin gözlerinden olmasa bile yüreğine bir damla yaş dökecek cinsten.