Günahkar Kadın

Fausto Papetti’nin ‘3a Raccolta’ albümündeki (1962) ‘Kon-Tiki’ (1961) (Michael Carr). ‘Şarkıcı’ Türkan’ı, sataşanlardan korumuş.

Osman; “Hayatımda ettiğim ikinci kavga bu. Birincisi biraz lacivert gitti, 5 senemi yedi. Bu, hapisten çıktığımın ilk gecesiydi. ‘Biraz eğleneyim’ dedim. Anlarsınız ya ‘bekârlık meselesi’.”

Türkan; “Onu da ben bozdum.”

Osman; “Her kavganın sonu sizin gibi bir melekle bitse bütün muharebelere gönüllü yazılırdım!”

Adı önce ‘Günahkâr Melek’ olarak düşünülen filmde Beyoğlu. Her köşesi ‘benim hayatım bir roman’, sahte kahkahalı gazino. ‘Ayak direyen kadınları’ banknotların sayısı hizaya getirirmiş!

Adana Bar’daki Türkan’ın işi çok daha zor. Hem böyle bir yerde şarkıcılık yapacak hem de ‘namusunu koruyacak’, temiz kalacak! Akıntıya kürek çekmek gibi bir şey. “Ya bu deveyi güdersin” zorlamalarında ‘o diyardan gitmeyi’ tercih ediyor. İkide bir ‘para’ diye gelen sarhoş babası da işin tuzu biberi. Her zorluğa, kolejde yatılı okuyan kız kardeşi için katlanmakta genç kadın. ‘Üzülmesin’ diye şarkıcılığını ve babalarının durumunu gizlemiş Filiz’den. Tertemiz, pırıl pırıl yüzünde en ufak bir keder çizgisi görmek istemiyor. Koleji bir bitirse bütün sıkıntıları sona erecekmiş!

Adana Bar’dan kovuluş, yine ‘namus meselesi’ yüzünden. “Üç tane cam parçası yollamakla beni elde edeceğini mi sandın? Defol, yoksa parçalarım seni” diyerek bir avuç kolye küpeyi fırlatmıştı milyoner Hüsnü’nün yüzüne. Babasının, sokakta, kalpten ölümü ve kız kardeşini yanına alışı o günlerde.

Durumları zor ama bugünleri mumla arayacağını bilemezdi.

Yeni patron Kenan’ın da nezaketi geçiciymiş. ‘Siz’den ‘sen’e geçiş yıldırım hızıyla. “Başarılarınızı beraberce yemek yiyerek kutlayabilir miyiz acaba” kısa sürede “Programın biter bitmez eve kaçacağına, biraz da müşterilerin arasına otursan fena olmayacak” halini alır.

Daha ileri gidip ‘konsomasyon yapmasını emredilince’, sonuç yine işsizlik.

Bu arada Filiz ‘bir eşarp ve emprime atölyesinde’ iş bulur. Varlığıyla, fabrikanın sahibi Ayhan’a ‘iş dışında da hoş bir dünya olduğunu hatırlatmış’. Araba, deniz kenarı, her yerde beraberler. Çalışma arkadaşları Aliş’le Uğur filme neşe katıyor. (Sadri Alışık’ın ortaya çıktığı 52. dakikadan sonra Onları göremiyoruz. Yönetmen, Osman’ın hüzünlü neşesini yeterli bulmuş olmalı).

Ablasının, aynı yerde çalışmasını sağlar genç kız. İkisi de Ayhan’ı seviyor ama birbirlerine söyleyemiyorlardı. Delikanlının evlenme teklifi önce Türkan’a gelir. Ancak, kardeşinin aşkını anlayınca, bir mektupla aralarından çekiliyor. ‘Günahkârmış’ yalanlarıyla falan.

‘Hayatta sevdiği iki şeyi kaybetmiş’ olarak ‘kapısını vurup çıktığı pavyona geri döner’. İş ister Kenan’dan. Tek dalı kalmış tutunduğu; Namusu. Başkaları bilmese bile bağlandığı, yaşama gücü bulduğu. “Dilediğiniz kadar şarkı söyleyeyim. Bir göz oda kirası ile bir lokma ekmek parasına razıyım. Ne olur sarhoşların kucağına atmayın beni” diyor.

Filiz de Ayhan’la evlenmiş. Saraçoğlu Tesisleri’ndeki balayı sırasında delikanlının sırrını öğreniriz. Tembel, içkici, avare abisi hapisten çıkıyormuş!

Osman’ın görüntüye gelişi ‘Sadri Alışık selamıyla’. “Vay, bilumum gariban! Selamünaleyküm.” Büyük olasılıkla, salonu alkıştan inletmiştir. “Yaş 40, ömrün onda biri!” Ağzının cıvatası gevşek lâkin kalbi sağlam. Kantara vursan evvel Allah, 24 ayar. ‘Bir numaralı nikâh memuru düşmanı’ ama Filiz’i görünce “Yenge, senin ablan filan yok mu” diyor. Böyle bir kızla evlendiği için ‘yatıp kalkıp dua etmeli ve memlekette ne kadar sandukası ziyaret edilecek evliya varsa tekmiline birden mum dikmeliymiş’ Ayhan. ‘Şans meselesi’!

Sözleri “Tanrı’nın kulağına gitmiş olacak ki” hemen o gece ‘yüreği ızgara gibi olur’. Gazinoda, Türkan’la karşılaşır. Kalbi başka türlü atıyor artık. ‘Dünyada Filiz yengeden sonraki en kral kızı yakalamış’.

Birbirlerinin dertlerine derman olurlar. Osman ‘feleğin çemberine değnek sallamış, insan sarrafı yani’. Şarkıcılığın neden olduğu kıskançlığa pabuç bırakmaz!

‘Melaikesini’ Filizlerle ‘tanıştırdığında’ kısa süren bir şaşkınlık yaşansa da mutluluğu elinden kaçırmıyor.

Percy Faith And His Orchestra’nın ‘Malaguena (Music of Cuba)’ uzunçalarındaki (1958) ‘Quiéreme Mucho (Yours)’ (1931) (Gonzalo Roig) ardından ‘Charade’ (1963) (Henry Mancini).

Galata Köprüsü.

Osman; “Beyazdan nefret ettiğini söylemiştin ya Türkan. Bense, beyazı tekrar sevdirmek istiyorum sana. Senin temiz kalbine en yakışan renk… Hatırlar mısın geçen gün ‘insan senin gözlerinde, senin için ölmeli’ demiştim. Şimdi ‘senin gözlerinde, senin için yaşamalı’ diyorum.”

(Yazan: Murat Çelenligil)