Genç Kızlar

Peppino di Capri’nin söylediği (1962) ‘The Jet’ (1961) (Kal Mann) ve ardından Stan Getz ve Charlie Byrd’ün ‘Jazz Samba’ albümündeki (1962) unutulmaz bossa-nova ‘Desafinado’ (1960) (Antonio Carlos Jobim) ile dans eden ‘Genç Kızlar’. Okul Müdiresi (romandaki adı Mrs. Ludlow) “Susalım, bu ne rezalet” diye yırtınıyor ama birkaç saniye sonra kendisi de “Yes Sir, That’s My Baby” (1925) (Gus Kahn / Walter Donaldson) ile ‘çarliston’ yapacak!

Nihal Yeğinobalı’nın ‘Vincent Ewing adıyla’ yazıp ‘kendi adıyla’ dilimize çevirdiği romanın [(Altın Kitaplar Yayınevi) (Ekim, 1962) (4. Baskı-Temmuz, 1963)] beyaz perde uyarlaması.

Jeneriği ‘101 Strings Play Victor Herbert Favorites’ albümündeki (1962) ‘Indian Summer’ (1939) (Victor Herbert) ile izliyoruz.

‘Vücudu ihtiyar ama gönlü genç’ Bedia Muvahhit’in yönetiminde ‘Özel Tiyatro Okulu’ [kitapta ‘Ludlow Sahne Akademisi’]. Yalnızca varsıl, yetenekli ve ‘cazibeli’ kızlar öğrenci olabiliyor. ‘Diksiyon hocası’ İskender İskit (hitabet hocası Gabriel Samson) ‘son iki yılını İsviçre ve Fransa’da geçirdikten sonra’ müdirenin ricası ile okula dönmüş.

Sekreter Gülten Ceylan’la konuşurken, bu ‘dönüşe’ uygun ‘Torna a Surriento’ (1902) (Ernesto de Curtis) melodisi var. Kahramanımız kendisini ‘aslanların arasına atılan eski bir Romalı’ya benzetiyor. (Kitapta ‘Romalı Hıristiyan’a ama film ne olur ne olmaz diye bu son sözcüğü es geçmiş). ‘20. asrın bir ilahı. Şahane, ıstıraplı ve buz kesilmiş bir alev gibi’. Nedenini sonra anlayacağız.

Cıvıl cıvıl yatılı okul çekimleri için Bostancı’daki Madam Tamara’nın köşkü kullanılmış. Müzik öğretmeni Cemal Pars (romanda Charles Lake ama soyadı 21. sayfada iki kez ‘Lahe’ yazılı); Tiyatro yönetmeni Feridun Çölgeçen (Lionel Sherwood); Bekçi-kapıcı İsmail ve okula, öğrenci olarak değil de ‘yatakhanede orta hizmetçisi olarak’ girebilen Naciye Baygınyıldız. (Romanda son ikisi yok).

Öğrenciler başka âlem. Beraberce dans ederlerken ne kadar mutlular. ‘Aralarındaki geçimsizlik, çekememezlik, dargınlık dansın sihirli havasında dostluğa dönüşüyor’.

İskender dışında herkesin Eylül dediği Behlül Sarvan. (Romanda adı Beatrice Karova ama arkadaşları Miss Bee diyorlar). ‘Kopmak üzere olduğunu kimseye fark ettirmeyen fırtına. Bir Emma Bovary’. Dadısından başka kimsesi yok. Kitapta iki, filmde bir çiftlik sahibi. Nedense, okuyup artist olacağım diye tutturmuş. Saçlarını çözdüğü zaman bir masal sultanına benziyor (sf. 179). Kişiliği öylesine olgun ki müdire hanım “Senin yaşında bir kızın bu kadar güvenilir olması da doğru değil. Bu yaşta bir çocuğun daha avare olması gerekmez mi” demişti.

İskender’le evlerine yürüdükleri iki sahnede ‘I Love Paris’ (1953) (Cole Porter) ve ‘Arrivederci Roma’ (1955) (Renato Rascel) var. Genç kızın ismi ve ‘temsilde görev alma’ konusundaki çekingenliğiyle ilgili tartışmaları çok inandırıcı olmamış.

Oya Deren (Hindley Bell). ‘Yüzü de sesi kadar güzel’. Bir kedi yavrusuna benziyor. Hüzünlü olmasının nedenini ailesinden söz ettiğinde anlıyoruz; “Ben onların öz kızı değilim. Asıl annemi hiç tanımadım. Başına genç yaşta bir felaket gelmiş. O da iyiliğimi düşünerek beni Onlara vermiş.” Sonra manevi annesi ölür, babalığı da işinde gücünde. İskender’e olan aşkı nedeniyle iki kez hastanelik oluyor.

Kendisine candan ilgi gösteren Hastabakıcı Nuran’ın (Harriet Evans) aslında annesi olduğunu filmin sonuna doğru anlayacağız.

Öğretmen kürsüsü ve öğrenci sıraları aradaki birkaç adımlık yer sanki aşılmaz bir uçurum (sf. 58). Süreyya Tayyar (Mariana Dunne) ve Pervin Sarıca (Priscilla Smith) bu mesafeyi öğretmenlerini sevdaya düşürerek aşmak isterler! Elmas küpeler ve zümrüt çivili sedef (mücevher) kutusu ortaya konarak iddiaya girilir. Gelişen olaylarla bunun pek önemi kalmayacak. Pervin, belki İskender’e olan sevgisini kıskandığı için, imzasız mektuplar yazarak Oya’yı bunaltıyor.

Ricardo Suarez’in ‘Happy Times Cha Cha’ uzunçalarındaki (1960) ‘Too Marvelous For Words’ (1937) (Richard A. Whitting / Johnny Mercer). Okulun balosu çok hareketli başlıyor.

Pervin, Kaya Volkan ile beraberken ‘Venus’ (1959) (Ed Marshall); Feridun Çölgeçen ile Oya’nın ve İskender ile Eylül’ün danslarında ‘Adiòs Muchachos’ (1927) (Julio Cèsar Sanders / Cèsar Felipe Vedani) melodileri var.

Oya’nın sorunu yıllar sonra kavuştuğu annesi ve manevi babası Haluk’un evlenmesiyle çözümleniyor. Pervin de, keşke kovulmayıp eğitimine devam edebilseydi.

İskender-Eylül aşkının durumu daha karışık. “Ben evliyim, çocuğum var benim. Karım da hasta. Cinnet getirdi. Bir akıl hastanesine yatırdık” diyordu delikanlı.

Talihsiz kadının ölümü iki aşığın kavuşmasını sağlıyor. Oysa romandaki Gabriel çok çaresiz. Karısı Alison, O’nu aldatıyor ve Katolik oldukları için boşanamıyorlarmış. Son sayfalarda, 8. Henry’nin ancak yeni bir kilise kurarak (1534) yapabildiği bir şey gerçekleşir. Alison boşanmayı ‘kabul eder’!

İskender’in ayrılmaları için söylediği ama daha da yakınlaştıran sözler; “Sana veda etmeye geldim... Eğer senden kaçıyorsam, bu sevgimin azlığından değil çaresizliğimin büyüklüğündendir. Kaldığım her dakika aşkımız ve acımız daha çok büyüyor.”

(Yazan: MuratÇelenligil)