Birol Işın

..1942 yılında Mersin'de doğdu. Ana ve babadan yoksun bir çocukluk geçirdi. Ona halası baktı. Orta Okul birinci sınıfta okulu bıraktı ve evden kaçtı. Bir dönem sokaklarda yaşadı, kümeslerde yattı. Sonra arkadaşı Hüseyin'le birlikte otostop yapa yapa İstanbul'a geldi. İstanbul'da meşrubatçı dükkanında çalıştı. Sonra bir gün Saltık Kaplangı ve Kerime Lav "Pamukçu Kızı Halime" adlı filmi çekiyorlardı. Durup onları seyrettim, 1959 yılıydı. işte o gün artist olmaya karar verdi.

Yeşilçam'da artist olmak hiç de kolay değildi. Sık sık Yeşilçam'a Gider film setlerinde Gizli Gizli film çekimlerini izlerdi. Yönetmenin haberi olmadan ara rollerde oynamaya Çalışırdı. Bir türlü artist olamıyordu. O dönemde Yeşilçam yüzüne gülmedi. Adana'ya dönüp para kazanmaya karar verdi. Sinema tutkusu o kadar fazlaydı ki asla yılmadı. Artist olamasam da senarist olurum, dedi.

Amerikan sinema dünyasından bazı senaryolar eline geçmişti ve onlardan esinlenerek 1964'te 'Dost' ve 'Şeytan: Benim Arkadaşım' adlı senaryolarını yazdı. Mümtaz Alparslan'a sattı. Senaryoyla kalmadı tabii. 1968'de Türkiye'de fotoroman devri başladı, ilk yerli fotoromanı yayımladı. 1970'li yıllarda Gençlik Yayınevi'ni kurdu. "Yıkılan Dünya, Aşkımız Ölmesin, Kürtaj" gibi birçok yerli cep fotoroman yayımladı.

Fotoğraf stüdyosu açarak fotoğrafçılık yaptı.

Askerlik dönüşü Adana'da sinemada bir bayanla tanışmıştı ve evlendi. Daha sonra filmlerde oynamaya başlamıştım. Senaryosunu yazdığım, yapımcılığını, yönetmenliğini ve başrolünü üstlendiğim 'Diriliş' isimli filmimde eşimi de oynattım. Eşimin de oyunculuğa ilgisi vardı. Türkan Şoray, Sibel Egemen, Seyyal Taner eşimin arkadaşlarıdır. 2 oğlum ve 1 kızım var. 1971'de İlkay isimli bir oğlum oldu.

1973'te ikinci oğlum Evren bir de 1975'te bir kızım oldu. Bu arada, Yılmaz Güney oğlum İlkay'ın kirvesidir. Yılmaz Güney benim Adana'dan, ortaokuldan arkadaşımdır. Daha sonra da birlikte hem Adana'da hem de İstanbul'da filmler çektik. Ben çok Mutlu bir evlilik yaptım. Fakat 1985'te bazı nedenlerle boşandık. Çocuklar anneleriyle yaşadılar ve benden koptular.

1994'te 24 yaşında bir bayanla tekrar evlendim, bir yıl sonra ayrıldım. 1995'te 17 yaşında bir bayanla tanıştım, onu da trafik kazasında kaybettim. 1999'dan beri bekâr yaşamaktayım. Çoğu sanatçının evlilik hayatı Uzun sürmüyor. Demek ki mUtluluğu yakalayamıyorlar.

Senaristlik, aktörlük, yönetmenlik derken 1975'te Adana'da sinema okulu açtım. BUrası bir yıl faaliyet gösterdi. 1990 yılında İstanbul'da Sinevizyon Kültür Sanat Merkezi'ni açtım. Aynı zamanda "Son Durum" isimli yerel gazetede kültür-sanat bölümünde yazdım.

Hayatımın düzensiz olması, eski sanatçılara iltifat edilmemesi ve bazı nedenlerle mal varlığımı kaybetmem sinemayı yavaş yavaş bırakmama neden oldu. Sanatçının kaderi maalesef bu... Televizyon dünyasını tamamen bırakmış da değilim aslında. Son zamanlarda belgesel filmlerde yönetmenlik yaptım. Ama bunlar sinemanın yerini tutmuyor.